29 سپتامبر 2023- یک مطالعه تصادفی سازی شده و کنترل‌شده با دارونما، اثر کاهش آلبومینوری را با افزودن سماگلوتید به درمان با امپاگلیفلوزین در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 (T2D) بررسی کرد. یافته‌های این تحقیق به صورت آنلاین در Diabetes, Obesity and Metabolism در 18 سپتامبر 2023 منتشر شد.
محققان پس از این درمان ترکیبی، هیچ تغییری در نسبت آلبومین به کراتینین ادرار(UACR)، فشار خون سیستولیک 24 ساعته، میزان فیلتراسیون گلومرولی اندازه گیری شده (GFR)، سطح رنین پلاسما یا وزن بدن در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و آلبومینوری پیدا نکردند. با این حال، سماگلوتید سطوح آلدوسترون پلاسما و کنترل قند خون را در مقایسه با دارونما بهبود بخشید.
بیماری کلیوی دیابتی (DKD) یک عارضه شایع است که در 30 تا 40 درصد افراد مبتلا به دیابت نوع 2رخ می دهد. ثابت شده است که درمان با مهارکننده هایRAAS (سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون) عملکرد کلیه را حفظ می کند. با این حال، بیماری کلیوی دیابتیعلت اصلی بیماری مزمن کلیه است. بنابراین، جستجو برای درمان های جدید برای جلوگیری از شروع و پیشرفت بیماری کلیوی دیابتیاهمیت دارد.
مکانیسم‌های مختلف پیشنهاد شده برای آگونیست‌های گیرنده پپتید شبه گلوکاگون (GLP-1) و مهارکننده‌های انتخابی کوترانسپورتر سدیم-گلوکز-2 (SGLT2) نشان می‌دهد که این درمان ترکیبی ممکن است اثرات افزایشی یا هم افزایی روی کلیه‌ها داشته باشد. اگر قند خون بیماران با یک دارو کنترل نشود، دستورالعمل‌های فعلی، ترکیب این داروها را برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که به بیماری مزمن کلیوی مبتلا هستند، توصیه می‌کنند. با این حال، مطالعات مربوط به فواید بالقوه این ترکیب برای کلیه محدود است.
برای پر کردن این شکاف دانشی، دکتر Suvanjaa Sivalingam، و همکارانش از مرکز دیابت Steno کپنهاگ در دانمارک، به بررسی درمان ترکیبی امپاگلیفلوزین(یک مهارکننده SGLT2) و سماگلوتید(یک آگونیست گیرنده GLP-1) بر کاهش نسبت آلبومین به کراتینین ادرار، در مقایسه با درمان امپاگلیفلوزین به تنهایی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 و آلبومینوری، پرداختند.
برای این منظور، محققان یک مطالعه موازی، تصادفی، دوسوکور، کنترل شده با دارونما را بر روی 60 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 و آلبومینوری انجام دادند. همه شرکت‌کنندگان به مدت 26 هفته، 25 میلی‌گرم امپاگلیفلوزین را یک بار در روز با برچسب باز در کنار یک مهار کننده ی سیستم رنین-آنژیوتانسین شروع کردند.
شرکت‌کنندگان متعاقباً برای مدت 26 هفته در گروه 1 میلی‌گرم در هفته سماگلوتاید یا دارونما، قرار گرفتند. نقطه پایانی اولیه مطالعه تغییر در نسبت آلبومین به کراتینین ادرار، بود. نقاط پایانی ثانویه تغییرات در فشار خون سیستولیک 24 ساعته، سطح هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، سطوح رنین و آلدوسترون پلاسما، وزن بدن وGFR اندازه گیری شده، بود.
این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:
· افزودن سماگلوتید به امپاگلیفلوزین هیچ تغییر اضافه ای در UACR از شروع تصادفی سازی تا پایان درمان ایجاد نکرد.
· میانگین اختلافنسبت آلبومین به کراتینین ادرار،22- درصدبین گروه های درمان بود.
· میزان فیلتراسیون گلومرولی اندازه گیری شده، فشار خون 24 ساعته، وزن بدن و فعالیت رنین پلاسما با افزودن سماگلوتید به رژیم درمانی بیماران تغییر نکرد.
· سطحHbA1c (8- میلی مول در مول) و آلدوسترون پلاسما(30- پیکومول بر لیتر) در گروه درمان با سماگلوتید در مقایسه با گروه دارونما، کاهش یافت.
محققان نوشتند: یافته‌های ما نشان داد که درمان ترکیبی با امپاگلیفلوزین و سماگلوتید منجر به کاهش قابل‌توجهی UACR در مقایسه با امپاگلیفلوزین به تنهایی در شرکت‌کنندگان مبتلا به T2D و آلبومینوری نمی شود، اما سماگلوتید فعالیت آلدوسترون پلاسما و سطح HbA1c را در مقایسه با دارونما، کاهش داد.
محققان تفاوتی در فعالیت رنین پلاسما، وزن بدن یا فشار خون سیستولیک 24 ساعته و GFR اندازه گیری شده، بین گروه ها مشاهده نکردند. آنها نتیجه گیری کردند که این یافته ها، نتایج مطالعات قبلی را تایید می کند.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/is-combination-of-semaglutide-and-empagliflozin-beneficial-for-albuminuria-lowering-in-patients-with-type-2-diabetes-117859